Η οικονομική κρίση στο ποδόσφαιρο ανατρέπει τις ισορροπίες στο ελληνικό πρωτάθλημα. Η λανθασμένη αντιγραφή των συνθηκών του εξωτερικού από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το 1979 με την εισαγωγή του επαγγελματικού ποδοσφαίρου σε μια πρακτικά ανύπαρκτη αγορά οδήγησε νομοτελειακά στην υπερχρέωση των υποτιθέμενων ανώνυμων εταιρειών που δραστηριοποιήθηκαν στον χώρο του ποδοσφαίρου αλλά που ποτέ δεν λειτούργησαν σαν πραγματικές ανώνυμες εταιρείες. Ολες αυτές στη διάρκεια αυτών των χρόνων συσσώρευσαν τεράστιες ζημιές, ζήτησαν πολλές φορές ρυθμίσεις των χρεών τους και τελικά έγιναν αντικείμενο ανταλλαγών ανάμεσα σε σοβαρούς αλλά και σε περίεργους επιχειρηματίες.
Σήμερα λοιπόν έχουμε εταιρίες χρεωμένες στους μετόχους τους με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ με συμβόλαια εκατομμυρίων και με έσοδα που μπορεί να μην υπερβαίνουν στην καλύτερη περίπτωση το 60% των εξόδων τους. Έχουμε εταιρίες που στην προσπάθεια τους να γίνουν ανταγωνιστικές σε ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ξοδεύουν εκατομμύρια τα οποία δεν έχουν και ψάχνουν επιχειρηματίες να τους τα χαρίσουν. Έχουμε εταιρείες που μπορεί το 50% των εσόδων τους να είναι τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Αν εφαρμοζόταν ο νόμος περί ανωνύμων εταιρειών στις ποδσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες θα έπρεπε σχεδόν όλες κάποια στιγμή μέσα σε αυτά τα χρόνια να έχουν χρεωκοπήσει. Το να κλείνουμε συστηματικά τα μάτια μπρόστά σε αυτή την πραγματικότητα δεν λύνει το πρόβλημα. Τόσα χρόνια η κατάσταση αυτή διατηρήθηκε γιατί οι επιχειρηματίες εκμεταλλεύονταν τις ομάδες για άλλους σκοπούς όπως το να κερδίζουν φήμη και να γίνονται γνωστοί. Σήμερα με το οικονομικό σφίξιμο που υπάρχει ακόμα και αυτό είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί.
Προφανώς αυτό το μοντέλο δεν μπορεί να συνεχιστεί. Κάποια στιγμή θα πρέπει να καταλάβουμε ότι στην Ελλάδα επαγγελματικές εταιρείες θεάματος μπορούν να είναι μονο 3-4, και αυτές με πολύ μικρότερους ισολογισμούς από τους αντίστοιχους του εξωτερικού. Κάποια στιγμή θα πρέπει να καταλάβουμε ότι ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στις πραγματικές τους βάσεις. Κάποια στιγμή θα πρέπει να κόψουμε αυτά τα φαινόμενα νεοπλουτισμού και να προσγειωθούμε στη γη. Νομίζω ότι πρέπει πια να καταργηθεί η υποχρέωση ενός σωματείου μόλις ανεβαίνει σε μια συγκεκριμένη κατηγορία να μετατρέπεται αυτόματα σε ΠΑΕ. Θα πρέπει να δωθεί η δυνατότητα σε σωματεία να έχουν και ερασιτέχνες παίκτες. Μια πρόταση θα ήταν να μπορεί το σωματείο να χρησιμοποιεί παίκτες από τις ακαδημίες του μέχρι αυτοί να συμπληρώσουν τα 21 χρόνια τους χωρίς να πρέπει να τους κάνει επαγγελματικό συμβόλαιο. Η Ελλάδα δεν μπορεί θέλουμε δεν θέλουμε να συντηρεί 3 επαγγελματικές κατηγορίες στο ποδόσφαιρο. Θεωρώ ότι τον επόμενο χρόνο θα φάνει σε όλο το μεγαλείο η γύμνια μας καθώς ουσιαστικά η ελληνική ποδοσφαιρική αγορά (για να χρησιμοποιήσω μια φράση του συρμού) δεν μπορεί να συντηρεί ούτε μια επαγγελματική κατηγορία. Ετσι και κάνουν τα κανάλια να ζητήσουν μείωση στα χρήματα που δίνουν τότε με συνοπτικές διαδικασίες θα σχολάσει ο γάμος. Ο δρόμος που ξεκίνησε το 1979 κάπου εδώ φτάνει στο τέλος του. Ηρθε η ώρα να γυρίσουμε προς τα πίσω.
Καλά να 'ταν μόνο το ποδόσφαιρο, που θα συμβεί το πισωγύρισμα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάντως αυτό το υποχρεωτικό με τις ΠΑΕ, νομίζω δεν ίσχυε ούτε στην Αγγλία για πολλά χρόνια, ίσως ακόμα και τώρα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι η μεγάλη Νόττιγχαμ του Κλαφ δεν ήταν Ανώνυμη Εταιρία.
Στην Ελλάδα δυστυχώς είναι. Εχεις δίκιο. Θα πάμε παντού πίσω. Μόνο που σε πολλά θέματα το λίγο πίσω είναι πολύ καλύτερο από το σήμερα.
ΑπάντησηΔιαγραφή