Άλλαλα τα χείλη των ασεβών

και όλων όσων κατά καιρούς αμφισβήτησαν την νυν διοίκηση της ΠΑΕ στο άκουσμα του νέου προπονητή της ομάδας (http://www.pgss.gr/default.asp?pid=55&la=1&artid=18711&catid=5).

Τι να πουμε τι, και τι να τραγουδήσουμε. Ο Άκης Μάντζιος δεν μας έκανε και μας κάνει ο Ελευθερόπουλος που ο άνθρωπος δεν έχει καμία εμπειρία από πάγκο. Εκτός αν ήδη το ξερουμε ότι του χρόνου θα είμαστε στη Δ και πράττουμε ανάλογα.

Πως αισθάνομαι; Το ρήμα ξενερώνω εις τη νιοστή δύναμη (όπου ν τείνει στο άπειρο) δεν αρκεί για να περιγράψει το τι ακριβώς αισθάνομαι.

Α.Ο. Υμηττός - Πρωταθλητής Ακαδημιών Premier CUP

H χρονιά στην ακαδημία ποδοσφαίρου του Α.Ο . Υμηττού τελειώνει με απόλυτη επιτυχία. Τα παιδιά γεννημένα το 2001 και το 2002 αναδείχτηκαν πρωταθλητές στην κατηγορία τους στο Θουκυδίδειο κερδίζοντας στον τελικό την Κυριακή το βράδυ τον ΑΟΝΑ με (5-1) και είναι και επικεφαλής στον όμιλο τους στην ΕΠΣΑ με 12 νίκες και 2 ισοπαλίες.

Στα μάτια τους μετά τα παιγνίδια βλέπω τη χαρά του παιγνιδιού, την αγωνιστικότητα για την ομάδα για τους φίλους και συμπαίκτες τους, κάτι το οποίο δεν βλέπουμε πολλές φορές στα "μεγάλα" παιγνίδια. Θα πρέπει να δώσω συγχαρητήρια στους προπονητές τους , τον κύριο Λευτέρη Καλατζή ( στη φωτογραφία σαν σωστός στρατηγός δίνει το παράγγελμα και  στέλνει τον Κυριάκο στο τέρμα) , εναν άνθρωπο που μπορεί να μην έχει φορέσει "μεγάλη" φανέλα αλλά είναι πάντα με το χαμόγελο και με τον έπαινο στο στόμα και με αυτό τον τρόπο παίρνει το μέγιστο από τα παιδιά , αλλά και τον Γιώργο Μπαρμπαλιά (αδελφό του παλιού τερματοφύλακα μας Δημήτρη) που σαν επικεφαλής συνεισφέρει αποφασιστικά στη λειτουργία της ομάδας. Πολλές φορές στην εποχή μας η πραγματική προσπάθεια και η δουλειά δεν αναγνωρίζονται. Θα ήμουν όμως εντελώς άδικος αν δεν έλεγα ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους αυτούς, για την προσπάθεια που κάνουν με τα παιδιά μας.

Ο Α.Ο. Υμηττού είναι ένα μικρό σωματείο. Ένα σωματείο που όλοι έχουν μια άλλη ομάδα στην καρδιά τους. Όμως αυτό το σωματείο (που όλοι ξέρουμε ότι τα παιδιά μας δεν φιλοδοξούν να φορέσουν τη φανέλα του όταν μεγαλώσουν) έμαθε στα παιδιά μας τι σημαίνει ομάδα. Πέρσι έφτασαν στον τελικό και τον έχασαν στα πέναλτι. Πέρσι μετά το χαμένο τελικό πήγαν όλα μαζί στο Καρπενήσι στο τουρνουά της ΕΠΣΑ όπου και εκεί έφτασαν στον τελικό και τον "έχασαν" (α ρε κοράκι) από τον Απόλλωνα Σμύρνης. Φέτος θα πάνε στο Λουτράκι πάλι στο τουρνουά της ΕΠΣΑ. Αυτοί οι αγώνες μαθαίνουν στα παιδιά μας τι σημαίνει ομάδα , τα κανουν ομάδα. Ενα μικρό λοιπόν σωματείο που πορεύεται σωστά.

Περισσότερα όμως συγχαρητήρια ανήκουν στα παιδιά που μια ολόκληρη χρονιά προσπάθησαν και κατάφεραν φέτος να σηκώσουν το κύπελλο ( όχι ακόμα βέβαια, αυτό θα γίνει στην επίσημη τελετή του τουρνουά). Επίσης πολλά συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά όλων των ομάδων που συμμετείχαν στους αγώνες και που προσπάθησαν όλη τη χρονιά. Τελικά αυτός είναι ο πραγματικός αθλητισμός (και αν έλειπαν και μερικοί τσαμπουκάδες των γονιών κατά τη διάρκεια της χρονιάς θα ήταν τέλεια). 

Υποκρισία

Τα αποτελέσματα τα ξέρουμε όλοι. Εγω θα σταθώ στην υποκρισία που βλέπω να έχει περισσέψει μετά τις εκλογές.
α) Βλέπω κόμματα και υποψηφίους να κλαίνε για τις αδικίες του εκλογικού νόμου. Μα αυτόν τον εκλογικό νόμο τον έφτειαξε το ΠΑΣΟΚ και τον "βελτίωσε" η Νέα Δημοκρατία. Όταν τα σημερινά στελέχη τους συμμετείχαν σε αυτά τα  κόμματα γιατί τον ψήφισαν;
β) Βλέπω τους πρωτεργάτες του μνημονίου να μιλάνε για επαναδιαπραγμάτευση υπό την πίεση των αποτελεσμάτων. Γιατί κύριοι αφού μπορούσατε να διαπραγματευτείτε καλύτερα δεν το κάνατε από την αρχή; Γιατί έπρεπε εμείς να περάσουμε όλα αυτά; Ή μήπως δεν έχετε καμία όρεξη για διαπραγμάτευση και όλα αυτά τα λέτε για να το παίξετε δημοκράτες.
γ) Βλέπω όλους αυτούς τους νεοφιλελεύθερους κρετίνους που έφαγαν εκλογικά  μεγάλο φτύσιμο να νομίζουν ότι βρέχει και να συνεχίζουν να μιλάνε για την ίδια συνταγή που μας έφερε ως εδώ. Και όχι μόνο εμάς. Σε όλη την Ευρώπη ο κόσμος μπαίνει στο τούνελ της λιτότητας.
δ) Βλέπω να συζητάμε για κυβέρνηση τη στιγμή που έχουμε παραδώσει τη διακυβέρνηση της χώρας στην τρόικα.
ε) Βλέπω μια απίστευτη μπουρδολογία για την Αριστερά χωρίς κανείς να ορίζει τελικά τι είναι αριστερά. Είναι αριστερά η κυρία Ρεπούση π.χ. που εκλέγεται στον Πειραιά και που έγραψε στο βιβλίο της 6ης δημοτικού ότι στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο συμμετείχε η Ρωσία  και όχι η ΕΣΣΔ και ότι στη Σμύρνη συνωστίστηκαν οι Έλληνες και έπεσαν στη θάλασσα;
στ) Βλέπω κάποιους να συζητάνε για μια κυβέρνηση της"αριστεράς" και αναρωτιέμαι. Τι ποσοστό ανεργίας είναι ανεκτό από μια κυβέρνηση της "αριστεράς". (Όχι τίποτα άλλο αλλά γιατί είδαμε και άλλες "αριστερές" κυβερνήσεις στην Ευρώπη).
ζ) Διαβάζω αναλύσεις απίστευτης παπαρολογίας για το τέλος της μεταπολίτευσης και την ήττα του δικομματισμού. Εγω βλέπω μια απλή αλλαγή των ονομάτων των δυνάμεων με καταβαράθρωση όσων συμμετείχαν στις τελευταίες κυβερνήσεις. Αν για να ξεφύγουμε από το φαύλο πολιτικό κατεστημένο έπρεπε οι μισθοί να πέσουν στα 500 ευρώ να κοπούν οι συντάξεις και τα δώρα τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Πολύ φοβάμαι ότι ο δικομματισμός θα επιστρέψει, απλά τα κόμματα θα έχουν άλλα ονόματα.
η) Για την ΧΑ τι να πω. Αφού υπήρξαν 450000 συμπολίτες μας που την ψήφισαν αρχίζω να αμφιβάλλω για την ανάγκη να έχουμε δημοκρατία.

Συνεπώς τι έβγαλα εγώ από αυτές τις εκλογές.
α) Μια τεράστια αντίδραση του κόσμου που δεν ήξερε πως να εκφραστεί, μια αντίδραση η οποία είναι ακόμα στην αρχή της.
β) Μια προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικήσει κομμάτι της εξουσίας (χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει τι θέλει αφού προς το παρόν μένει σε γενικόλογα συνθήματα). Είναι πάντως ενδιαφέρον το πως θα εξελιχθεί η κατάσταση.
γ) Μια αδυναμία των κομμάτων του δικομματισμού να καταλάβουν τι έχει γίνει αφού συνεχίζουν το ίδιο βιολί που είχαν πριν.
δ) Την αρχή μιας συζήτησης για το αν είναι καλύτερα μέσα στο ευρώ η έξω από αυτό. Μέχρι τώρα αυτό το θέμα ήταν  εκτός ατζέντας. 

Εν όψει εκλογών

Ένα ενδιαφέρον κείμενο από το www.topontiki.gr : http://topontiki.gr/article/34810
Ποιοί λοιπόν είναι αυτοί που ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού για να εξυπηρετήσουν το 1%; Δεν χρειάζεται να πάει κανείς μακριά. Είναι αυτοί που ψήφισαν τη συμφωνία του Μάαστριχτ συμπληρώνω εγώ.

"

Η «δημοκρατία» του 1%

Του Δημήτρη Μυ

Κυριακή κοντή γιορτή και ως εκ τούτου ελάχιστη σημασία έχουν οι προβλέψεις. Η μόνη πρόβλεψη που θα διακινδυνεύσουμε είναι ότι αυτή τη φορά από τις κάλπες, δεν θα προκύψει απάντηση, αλλά ένα μεγάλο ερώτημα αίτημα της κοινωνίας, το οποίο θα ορίσει το πλαίσιο του νέου πολιτικού σκηνικού της χώρας... 

Αναζητώντας το κοινωνικό αίτημα και πως αυτό διαμορφώνεται σε συνθήκες (παγκόσμιας) κρίσης ίσως είναι χρήσιμο  να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στο «ιδανικό και δικαιότερο» μοντέλο διακυβέρνησης, την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Τώρα πια, οι  διθύραμβοι για τα πλεονεκτήματά της είτε ακούγονται  φάλτσα είτε αφορούν ολοένα και λιγότερους. Πόσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι όλοι είμαστε ίσιοι απέναντι στο νόμο; Ότι υπάρχει διάκριση των εξουσιών; Ότι η κυβέρνηση που προκύπτει από την αβίαστη έκφραση της βούλησης των πολιτών λειτουργεί υπέρ των συμφερόντων του λαού; 

Ψάχνοντας τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα ας ρίξουμε μια ματιά στο σαφέστερο και ευκρινέστερο παράδειγμα του κόσμου μας. Στη μητρόπολη (ΗΠΑ). 

Εκεί σύμφωνα με στοιχεία της Merrill Lynch υπάρχουν οι εξής διαχωρισμοί μεταξύ των πολιτών: Τα άτομα Υψηλής Καθαρής Θέσης, με περιουσία σε ρευστό (ζεστό χρήμα, μετοχές, χρεόγραφα) πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια.

Τα άτομα Εξαιρετικής Καθαρής Θέσης, αντίστοιχη περιουσία πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια.

Και η… πλέμπα 

Ένα ακόμη πρόσθετο και εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της  εισοδηματικής (και όχι μόνο) «διαστρωμάτωσης» είναι ότι η πλέμπα ανέρχεται στο 99% του συνολικού πληθυσμού των ΗΠΑ. Το υπόλοιπο 1%, περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι, κατέχουν  σε ζεστό χρήμα, μετοχές, χρεόγραφα πάνω από 12 τρισεκατομμύρια δολάρια!!! 

Την ίδια ώρα το έλλειμμα του αμερικανικού προϋπολογισμού υπολογίζεται σε πάνω- κάτω 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Προκειμένου να καλυφθεί αυτό το έλλειμμα  η αμερικανική κυβέρνηση του Ομπάμα, όπως ακριβώς και οι προηγούμενες, συνεχίζουν την πολιτική των περικοπών των δημόσιων δαπανών  μέσα από τις οποίες το δημοκρατικό κράτος των ΗΠΑ θα έπρεπε να εξασφαλίζει τα στοιχειώδη (παιδεία, υγεία κλπ) για το σύνολο των πολιτών. Δεν θα ήταν απλούστερο, δικαιότερο και δημοκρατικότερο, αν αντί για τις περικοπές η αμερικανική κυβέρνηση προχωρούσε στη φορολόγηση του ζεστού  χρήματος που έχει στο σεντούκι του το 1% των πάμπλουτων αμερικανών; Με μια τέτοια φορολογία, εξαφανίζεται ως δια μαγείας το έλλειμμα στον αμερικανικό προϋπολογισμό!!! 

Στο σημείο αυτό, εκεί δηλαδή όπου εκφράζονται οι πολιτικές αποφάσεις, είναι ευκολότερο να διακρίνει κανείς, για ποιους δουλεύει η κυβέρνηση. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι προφανές ότι δουλεύει για το 1% των πάμπλουτων αμερικανών. Αντί να ζητήσει τον όβολό τους με μια φορολογία 10% (για παράδειγμα) επί του αποθηκευμένου τους πλούτου, η αμερικανική κυβέρνηση (όπως και οι υπόλοιπες δημοκρατικές κυβερνήσεις στην ΕΕ και των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων ) προτιμά τα ελλείμματα στον προϋπολογισμό.  Πως καλύπτονται τα ελλείμματα; Εκτός από την άγρια φορολογία στο εισόδημα των εργαζομένων και των περικοπών στον κοινωνικό ιστό του κράτους, τα ελλείμματα καλύπτονται με νέους δανεισμούς.  Από που δανείζεται το κράτος; Μα από αυτούς που δε φορολογεί. Από αυτό το 1%  των πάμπλουτων νεοφεουδαρχών της υφηλίου. 

Με πιο απλά λόγια: το πολιτικό προσωπικό, αντί να εκπροσωπεί τους ψηφοφόρους του, εργάζεται, νομοθετεί και διοικεί για την εξυπηρέτηση του 1% του πληθυσμού με τα ασύλληπτα  πλούτη και ανυπολόγιστη πολιτική επιρροή και δύναμη. 

Σε συνθήκες καταστροφής, όπως αυτές που ζούμε και μέσα στις οποίες πραγματοποιούνται οι εκλογές την ερχόμενη Κυριακή, δεν αποκλείεται οι παραπάνω διαπιστώσεις να καθορίσουν και το εκλογικό αποτέλεσμα. Αρκεί, το 99% της ελληνικής κοινωνίας να διακρίνει ποιοι είναι αυτοί που ζητούν την ψήφο του προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του 1%. 

Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα μέχρι σήμερα αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις, ίσως υπάρχει ελπίδα..."

Εντυπώσεις από την ΓΣ

Αν και έφτασα αργά προχτές στη ΓΣ παρακολούθησα ένα μεγάλο κομμάτι της. Δεν έγραψα αμέσως γιατί ήθελα να κατασταλλάξω σε αυτά που ήθελα να πω.

Η εντύπωση μου για τη ΓΣ είναι ότι έγινε για να γίνει. Και αυτό γιατί αν και υπήρξε ενημέρωση για τα οικονομικά μεγέθη δεν υπάρχει καμία λύση στον ορίζοντα, οι δε απαντήσεις που δίνονται μάλλον ανήκουν στην περιοχή των ευχολογίων (αναφέρομαι στην εταιρεία λαίκής βάσης).

Συγκεκριμένα λοιπόν: α) Αποφασίστηκε να πληρώνει η διοίκηση το ΦΠΑ οπωσδήποτε. Μα για να μπορέσουμε σήμερα να πληρώσουμε τον ΦΠΑ του Απριλίου πρέπει να πληρώσουμε τα 320 χιλιάρικα που δεν έχουμε ώστε να μπούμε στη ρύθμιση για τα παιλότερα χρέη. Συνεπώς αυτή η πολύ λογική πρόταση προσκρούει στην αμείλικτη πραγματικότητα. Γιατί μπήκε σαν πρόταση για ψήφιση στη ΓΣ; Έχω κάποιες σκέψεις αλλά δεν έχουν σημασία. Σημασία είναι ότι κάνουμε θέμα το αυτονόητο το οποίο μάλιστα δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να πραγματοποιήσουμε.
β) Αποφασίστηκε να πάμε στον Τσακίρη και να ζητήσουμε μείωση του ενοικίου του Απήλιου από 450 περίπου χιλιάδες το χρόνο στις περίπου 200 χιλιάδες. Σαν λογική είναι απόλυτα σωστή καθώς στην οικονομική κατάσταση που είναι ο Πανιώνιος δεν μπορεί να πληρώνει τέτοια ποσά. Όμως θεωρώ λάθος την σύγκρουση με τον Τσακίρη καθώς μπορεί τώρα να μην βοήθησε αλλά κατά καιρούς είναι ο μόνος που έχει βοηθήσει. Η γνώμη μου είναι ότι στη Συνέλευση θα έπρεπε να έχει έρθει μια συμφωνία Τσακίρη - Διοίκησης για το Απήλιο. Κάποιος είπε στη συνέλευση ότι η δόση που πληρώνει ο Τσακίρης για το Απήλιο (για τα δάνεια) είναι 300000 το χρόνο. Πάντως δυστυχώς στη συνέλευση δεν ήταν ούτε ο Τσακίρης αλλά ούτε και ο Ζεερβακάκος που συνήθως εκπροσωπεί τον Τσακίρη.
γ) Αποφασίσαμε να κάνουμε μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου τεράστια. Μα μια τέτοια αύξηση είχε προκυρηχθεί (με μετοχοποίηση ποσών που είχε δώσει παλιά ο Τσακίρης ) και την οποία σταμάτησε ο Τσακίρης ζητώντας νέα συνέλευση στην οποία θα προκυρηχθεί νέα αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου χωρίς όμως την μετοχοποίηση των δικών του χρημάτων. Το ότι το αποφασίσαμε δεν λέει τίποτα. Το πρόβλημα είναι ποιος θα βάλει τα λεφτά. Άκουσα ότι κάποιος κύριος που ήταν εκεί θα συμβάλλει με το 10% των απαιτουμένων χρημάτων για την προκαταβολή στην εφορία. Δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα του αλλά του λέω με όλη μου την καρδιά μπράβο και ευχαριστώ. Το πρόβλημα είναι ότι ο Πανιώνιος σε μια εποχή κρίσης κουβαλάει τα χρέη που δημιούργησε πριν την κρίση (πολλά συμβόλαια π.χ. υπογράφτηκαν πριν την κρίση). Ο αριθμός των φιλάθλων μας είναι εξαιρετικά μικρός για να στηριχθεί μια ΠΑΕ λαϊκης βάσης μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Για; να μαζευτεί η προκαταβολή (αν δεχτούμε ότι ενεργές οικογένειες φιλάθλων Πανιωνίου είμαστε αυτή τη στιγμή 2000) θα πρέπει η κάθε οικογένεια σε συντομο διάστημα κατά μέσο όρο να δώσει 160 ευρώ. Μακάρι να το πετύχουμε αλλά το θεωρώ δύσκολο. Προσωπικά από περσι έχω βάλει κάποια λίγα λεφτά στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου και θα κάνω το σκατό μου παξιμάδι για να καλύψω το ποσό αυτό που κατά μέσο όρο μου αναλογεί. Πρέπει όμως να το κάνουμε όλοι. Τρομερά δύσκολο κατά τη γνώμη μου.

'Ακουσα ότι το έλλειμα συνολικά της ΠΑΕ είναι περίπου 4 εκατομμύρια. Αν είναι μόνο αυτό και  όχι τα 6.3 που κάποιος ψιθύρισε (μαζί με τους φόρους) η ΠΑΕ είναι στην εντατική αλλά μπορεί να σωθεί.  Με μια αύστηρη οικονομία και πολύ προσεκτικές κινήσεις. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι το έλλειμα είναι αυτό. Θα περιμένω τη δημοσίευση του ισολογισμού. Δεν το πιστεύω γιατί για τη χρονιά μέχρι τον Ιούνιο του 2011 το έλλειμα ήταν σχεδόν 3 εκατομμύρια. Θεωρώ απίθανο η χρονιά που μας πέρασε να πρόσθεσε μόνο ένα ακόμα. Μάλλον θα πιστέψω τα 6.3 που ακούστηκαν. Αν το έλλειμα έχει αυτή την τιμή μέσα στην τεράστια κρίση που ζούμε τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά. Δεν θεωρώ σοβαρούς τους δεκάρικους λόγους που ακούστηκαν για τον κόσμο του Πανιωνίου. Και δεν τους θεωρώ σοβαρούς γιατί σε μια κοινωνία με πάνω από 2 εκατομμύρια άνεργους και υποαπασχολούμενους, σε μια κοινωνία που οι μισθοί συνεχώς μειώνονται ο κσόμος θα κοιτάξει την επιβίωση του και όχι μια καταχρεωμένη ΠΑΕ.

δ) Ρωτήθηκε η διοίκηση  για την απόλυση του Μάτζιου. Απαντήσεις δεν δόθηκαν αν και η διοίκηση παραδέχτηκε ότι ο Μάντζιος ήταν πετυχημένος παρά μονάχα του στυλ δεν μπορεί η συνέλευση να τα μαθαίνει όλα. Αυτό είναι σωστό όταν η ΠΑΕ ανήκει σε μεγαλομέτοχο. Είναι απόλυτα λάθος όταν ανήκει στον ερασιτέχνη. Προσωπικά για τους προπονητές η άποψη μου είναι εξής: Διώξαμε τον πετυχημένο Λίνεν με τις ίδιες δικαιολογίες. Όλοι μας έλεγαν ότι δεν μπορούμε να μάθουμε αλλά να τους έχουμε εμπιστοσύνη. Είδαμε ποιους φέρανε. Διώξαμε τον πετυχημένο Παράσχο γιατί δεν ταίριαζε στο τότε μοντέλο και μας είπε η τότε διοίκηση να δούμε ποιον θα φέρουν. Εφεραν τον Στόρε και κόντεψε να διαλύσει την ομάδα. Δίωχνουμε πάλι τον πετυχημένο Μάτζιο τη στιγμή που δεν έχουμε μία. Δεν μου φαίνεται λογικό.

ε) Ρωτήθηκε ο κύριος Τσάβαλος για συναντήσεις με τους υποψήφιους επενδυτές. Μας είπε ότι δεν υπάρχουν κατά τη γνώμη του υποψήφιοι επενδυτές. Στη συνέχεια όταν ρωτήθηκε για τον κύριο Πάτση μας είπε ότι στην πρώτη συνάντηση που έγινε τον ρώτησε αυτός για το άνοιγμα του Πανιωνίου και ο κύριος Τσάβαλος του απάντησε ότι δεν ήταν έτοιμος. Δεν ξέρω πότε έγινε αυτή η συνάντηση. Αναρωτιέμαι όμως πως κάποιος κάνει συναντήσεις με επενδυτές χωρίς να ξέρει το άνοιγμα της εταιρείας που πουλάει. Όταν ήταν έτοιμος ο κύριος Τσάβαλος ο κύριος Πάτσης έκανε μια προσφορά 500000 ευρώ αλλά μάλλον πια δεν ήταν έτοιμος αυτός. Και η ιστορία τελείωσε.

στ) Ουσιαστικός προγραμματισμός δεν έγινε καθώς δεν ξέρουμε τι θα γίνει με την αδειοδότηση. Αυτό είναι το κυρίαρχο πρόβλημα σήμερα. Αλλιώς θα σχεδιαστεί η ομάδα με άδεια αλλιώς χωρίς.

Ο κύριος Τσάβαλος μας  είπε ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα και θέλει μετά το τέλος της θητείας της διοίκησης πρωτοδικείου να αφήσει την ΠΑΕ και να ασχοληθεί με τον ερασιτέχνη. Είναι απόλυτα λογικό και συμφωνώ μαζί του. Απλά διαφωνώ στο ότι αυτή τη στιγμή μπορεί η ΠΑΕ να γίνει εταιρεία λαϊκής βάσης. Θα με ρωτήσει κάποιος : Εχεις λύση; Η απάντηση μου είναι απλή. Όχι δεν έχω λύση. Αυτό που όμως μπορώ να πω είναι ότι οι μεροκαματιάρηδες φίλοι του Πανιωνίου δεν μπορούν να βγάλουν αυτή τη στιγμή το φίδι από την τρύπα χωρίς τη βοήθεια των Πανιωνίων που έχουν οικονομική δυνατότητα. Συνεπώς λύση χωρίς τη συμμετοχή αυτών δεν γίνεται. Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει όλοι να παραδεχτούν τα λάθη που έγιναν να δωθούν αμοιβαίες εξηγήσεις και να ζητηθεί ειλικρινά η βοήθεια τους. Ο Τσακίρης π.χ. και ο κάθε Τσακίρης δεν έχει τον Πανιώνιο ανάγκη, ο Πανιώνιος αυτή τη στιγμή τους έχει ανάγκη.