Πριν από δύο βδομάδες έκλεισα τα 48 μου χρόνια. Κάνοντας μια αναδρομή αυτών των χρόνων ήρθε στο μυαλό μου η εξέλιξη της ποδοσφαιρικής ομάδας του Πανιωνίου και με έπιασε κατάθλιψη. Όταν ήμουν στην ηλικία του γιού μου και με έπαιρνε ο πατέρας μου από το χεράκι να πάμε στους Καλογήρους να πάρουμε το 80/162 για να δούμε την ομάδα έβλεπα μια ομάδα με Θανάση και Μπάμπη Ιτζόγλου, Δέδε, Σκρέκη, Χάιτα, Θωμά Μαύρο κλπ την οποία χαιρόταν όλη η Ελλάδα.
Η ομάδα εκείνη διαλύθηκε για πολλούς λόγους και από τότε η κατάσταση γενικά χειροτερεύει με μερικές αναλαμπές. Αναλαμπή ήταν το κύπελλο του 79 και η πρόκριση επί της Τβέντε, μια αναλαμπή πνιγμένη σε συνεχή άγχη για αποφυγή του υποβιβασμού με αποκορύφωμα τα δύο μπαράζ. Αναλαμπή ήταν και τα χρόνια του Μπράμς που και σε αυτά στο τέλος κινδυνέψαμε. Ήρθε η κόλαση Μοβσεσιάν και τελικά οι αφραγκίες μας αλλά και ο ποδοσφαιρικός περίγυρος μας οδήγησαν στη Β Εθνική.
Ήρθε ο Δήμος να μας σώσει, είχαμε και τον παικταρά Πάντιτς αλλά μετά από 3 χρόνια ξαναβρεθήκαμε στη Β Εθνική. Αναλαμπή ήταν και το Κύπελλο του 98 και η πορεία στην Ευρώπη καθώς στο πρωτάθλημα μετά βίας σωζόμασταν. Όλα αυτά τα χρόνια καθιέρωσαν την αίσθηση στους φιλάθλους ότι ο Πανιώνιος δεν είναι μια μεγάλη ομάδα όπως θεωρούσαν στη δεκαετία του 60 αλλά μια ομάδα που συνεχώς βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Τη σημαία ψηλά του Πανιωνίου κρατούσε κυρίως το μπάσκετ που για 15 χρόνια στην εποχή του Φάνη πρωταγωνιστούσε στην Ελλάδα και έκανε και εξαιρετικές πορείες και στην Ευρώπη.
Στη συνέχεια ο Μπέος μας εβγαλε 2 συνεχόμενες χρονιές στην Ευρώπη, κάτι που συνέχισε και ο Τσακίρης όσο στον πάγκο ήταν ο Λίνεν (με μια παρένθεση την τελευταία χρονιά του Μπέου). Και εκεί που πιστεύαμε ότι η ομάδα ξεφεύγει από τη μοίρα του μόνιμα υποψήφιου για υποβιβασμό ήρθε η υπερβατική χρονιά , η εκδίωξη του Λίνεν και το ξεκίνημα μιας κατηφόρας που τελειωμό δεν έχει. Σήμερα ο γιός μου αντί να βλέπει Ιντζόγλου και Δέδε βλέπει Όμο και Κούτσι, που είναι μεν φιλότιμοι αλλά δεν έχουν καμία σχέση με εκείνους τους παίκτες που εβλεπα εγώ πιτσιρικάς. Αν δεν ήμουν εγώ άρρωστος με τον Πανιώνιο τι θα τραβούσε το γιό μου σε αυτό το γήπεδο; Η απάντηση όσο πικρή και να είναι είναι γνωστή: ΤΙΠΟΤΑ.
Συνεπώς αυτή είναι στιγμή που όπως θεωρώ εγώ είναι η στιγμή 0 για τον Πανιώνιο. Εμείς που αυτή τη στιγμή έτυχε να φυλάμε τις Θερμοπύλες του Πανιωνίου ( υπό οποιαδήποτε ιδιότητα ο καθένας μας, εγώ σαν απλός φίλαθλος, ο Χρήστος Καραθανάσης σαν υπεύθυνος της Λέσχης άρα ενός μέρους των οργανωμένων φιλάθλων, τα μέλη του ΔΣ, ο κύριος Τσακίρης σαν ένας σοβαρός οικονομικός παράγοντας που αγαπάει την ομάδα, οι κύριοι Βεντούρης, Τσολακάκης, Πάλλας και άλλοι σαν παλιοί παράγοντες) θα πρέπει να σκύψουμε όλοι μαζί (δεν είμαστε και πολλοί εξ άλλου) να ξεπεράσουμε τις διαφορές μας και να σχεδιάσουμε μια προοπτική για το σύλλογο και την ΠΑΕ. Αν η κατηφόρα και η διχόνοια συνεχιστεί πολύ φοβάμαι ότι η πορεία θα γίνει μη αναστρέψιμη. Αυτή τη στιγμή η ΠΑΕ είναι ουσιαστικά χρεωκοπημένη. Έχει ζημιές που ξεπερνούν τα κεφάλαια της, έχει χρέη που έχουν μεταφερθεί σε επόμενες χρονιές, χρωστάει και κάμποσα στην εφορία που δεν έχει καταφέρει να διακανονίσει γιατί δεν έχει την προκαταβολή. Είναι πολύ εύκολο με το δάχτυλο να δείχνουμε τους άλλους λέγοντας ότι μόνο αυτοί φταίνε. Πολύ πιο δύσκολο είναι μαζί με τα λάθη των άλλων να παραδεχτούμε και τα δικά μας. Ο ηγέτης κύριε Τσάβαλε σε αυτή την ώρα δεν μπορεί να λειτουργεί διχαστικά (αναφέρομαι στο κόψιμο του ρεύματος της Λέσχης) αλλά ούτε και οι οπαδοί να ροκανίζουν την καρέκλα της διοίκησης (αναφέρομαι στις ανακοινώσεις της άλλης Λέσχης). Αυτό που έχει ανάγκη η ομάδα είναι ηρεμία, ενότητα και προοπτική.
Για μένα αυτό είναι το διακύβευμα της Γενικής Συνέλευσης της Δευτέρας (που είναι μεν του ερασιτέχνη αλλά έχει θέμα της ΠΑΕ). Να μονιάσουμε και να σχεδιάσουμε το μέλλον ρεαλιστικά χωρίς υπερβολές και ματαιοδοξίες. Το έκαναν κάποτε οι Βαρίκας και σία και το μπάσκετ μας μεσουράνησε για δυο δεκαετίες. Είναι η ίδια ώρα και για το ποδόσφαιρο.
Η ομάδα εκείνη διαλύθηκε για πολλούς λόγους και από τότε η κατάσταση γενικά χειροτερεύει με μερικές αναλαμπές. Αναλαμπή ήταν το κύπελλο του 79 και η πρόκριση επί της Τβέντε, μια αναλαμπή πνιγμένη σε συνεχή άγχη για αποφυγή του υποβιβασμού με αποκορύφωμα τα δύο μπαράζ. Αναλαμπή ήταν και τα χρόνια του Μπράμς που και σε αυτά στο τέλος κινδυνέψαμε. Ήρθε η κόλαση Μοβσεσιάν και τελικά οι αφραγκίες μας αλλά και ο ποδοσφαιρικός περίγυρος μας οδήγησαν στη Β Εθνική.
Ήρθε ο Δήμος να μας σώσει, είχαμε και τον παικταρά Πάντιτς αλλά μετά από 3 χρόνια ξαναβρεθήκαμε στη Β Εθνική. Αναλαμπή ήταν και το Κύπελλο του 98 και η πορεία στην Ευρώπη καθώς στο πρωτάθλημα μετά βίας σωζόμασταν. Όλα αυτά τα χρόνια καθιέρωσαν την αίσθηση στους φιλάθλους ότι ο Πανιώνιος δεν είναι μια μεγάλη ομάδα όπως θεωρούσαν στη δεκαετία του 60 αλλά μια ομάδα που συνεχώς βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Τη σημαία ψηλά του Πανιωνίου κρατούσε κυρίως το μπάσκετ που για 15 χρόνια στην εποχή του Φάνη πρωταγωνιστούσε στην Ελλάδα και έκανε και εξαιρετικές πορείες και στην Ευρώπη.
Στη συνέχεια ο Μπέος μας εβγαλε 2 συνεχόμενες χρονιές στην Ευρώπη, κάτι που συνέχισε και ο Τσακίρης όσο στον πάγκο ήταν ο Λίνεν (με μια παρένθεση την τελευταία χρονιά του Μπέου). Και εκεί που πιστεύαμε ότι η ομάδα ξεφεύγει από τη μοίρα του μόνιμα υποψήφιου για υποβιβασμό ήρθε η υπερβατική χρονιά , η εκδίωξη του Λίνεν και το ξεκίνημα μιας κατηφόρας που τελειωμό δεν έχει. Σήμερα ο γιός μου αντί να βλέπει Ιντζόγλου και Δέδε βλέπει Όμο και Κούτσι, που είναι μεν φιλότιμοι αλλά δεν έχουν καμία σχέση με εκείνους τους παίκτες που εβλεπα εγώ πιτσιρικάς. Αν δεν ήμουν εγώ άρρωστος με τον Πανιώνιο τι θα τραβούσε το γιό μου σε αυτό το γήπεδο; Η απάντηση όσο πικρή και να είναι είναι γνωστή: ΤΙΠΟΤΑ.
Συνεπώς αυτή είναι στιγμή που όπως θεωρώ εγώ είναι η στιγμή 0 για τον Πανιώνιο. Εμείς που αυτή τη στιγμή έτυχε να φυλάμε τις Θερμοπύλες του Πανιωνίου ( υπό οποιαδήποτε ιδιότητα ο καθένας μας, εγώ σαν απλός φίλαθλος, ο Χρήστος Καραθανάσης σαν υπεύθυνος της Λέσχης άρα ενός μέρους των οργανωμένων φιλάθλων, τα μέλη του ΔΣ, ο κύριος Τσακίρης σαν ένας σοβαρός οικονομικός παράγοντας που αγαπάει την ομάδα, οι κύριοι Βεντούρης, Τσολακάκης, Πάλλας και άλλοι σαν παλιοί παράγοντες) θα πρέπει να σκύψουμε όλοι μαζί (δεν είμαστε και πολλοί εξ άλλου) να ξεπεράσουμε τις διαφορές μας και να σχεδιάσουμε μια προοπτική για το σύλλογο και την ΠΑΕ. Αν η κατηφόρα και η διχόνοια συνεχιστεί πολύ φοβάμαι ότι η πορεία θα γίνει μη αναστρέψιμη. Αυτή τη στιγμή η ΠΑΕ είναι ουσιαστικά χρεωκοπημένη. Έχει ζημιές που ξεπερνούν τα κεφάλαια της, έχει χρέη που έχουν μεταφερθεί σε επόμενες χρονιές, χρωστάει και κάμποσα στην εφορία που δεν έχει καταφέρει να διακανονίσει γιατί δεν έχει την προκαταβολή. Είναι πολύ εύκολο με το δάχτυλο να δείχνουμε τους άλλους λέγοντας ότι μόνο αυτοί φταίνε. Πολύ πιο δύσκολο είναι μαζί με τα λάθη των άλλων να παραδεχτούμε και τα δικά μας. Ο ηγέτης κύριε Τσάβαλε σε αυτή την ώρα δεν μπορεί να λειτουργεί διχαστικά (αναφέρομαι στο κόψιμο του ρεύματος της Λέσχης) αλλά ούτε και οι οπαδοί να ροκανίζουν την καρέκλα της διοίκησης (αναφέρομαι στις ανακοινώσεις της άλλης Λέσχης). Αυτό που έχει ανάγκη η ομάδα είναι ηρεμία, ενότητα και προοπτική.
Για μένα αυτό είναι το διακύβευμα της Γενικής Συνέλευσης της Δευτέρας (που είναι μεν του ερασιτέχνη αλλά έχει θέμα της ΠΑΕ). Να μονιάσουμε και να σχεδιάσουμε το μέλλον ρεαλιστικά χωρίς υπερβολές και ματαιοδοξίες. Το έκαναν κάποτε οι Βαρίκας και σία και το μπάσκετ μας μεσουράνησε για δυο δεκαετίες. Είναι η ίδια ώρα και για το ποδόσφαιρο.
