Τα τελευταία 6 χρόνια παρακολουθώ τις ακαδημίες 3 αθλημάτων καθώς σε αυτές συμμετείχαν και συμμετέχουν τα δύο μου παιδιά.
Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι σαν γονείς αλλά και σαν έφοροι πολλές φορές έχουμε ξεχάσει το πολύ απλό γεγονός πως ο προπονητής, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες πρέπει πρώτιστα να είναι παιδαγωγός. Στην Ηλιούπολη όπου τα παιδιά μου έκαναν μέχρι πέρσι πόλο ο προπέρσινος προπονητής στους μικρούς (και ταυτόχρονα και στα κορίτσια) όχι μόνο δεν είχε καμία σχέση με την παιδαγωγική αλλά στην προπόνηση του έκανε ότι πιο αντιπαιδαγωγικό μπορούσε να φανταστεί κανείς. Δεν διαφωνώ ότι σαν παλιός παίκτης του πόλο ήξερε περισσότερα για το άθλημα από όσο ήξερα εγώ. Η τακτική του όμως έδιωχνε τα παιδιά με αποτέλεσμα σήμερα οι ακαδημίες στα κορίτσια να είναι πρακτικά ανύπαρκτες. Βέβαια οι περισσότεροι παλιοί πολίστες είναι κομπλεξικοί ιδίως απέναντι στο ποδόσφαιρο αλλά και στο μπάσκετ. Απαιτούν για να φερθούν καλά στα παιδιά να σταματήσουν τα άλλα αθλήματα και να αφοσιωθούν στο πόλο. Με αυτή τη λογική βέβαια τα παιδιά που παραμένουν στο άθλημα είναι ελάχιστα.
Σε αντίθεση με αυτόν υπάρχει ο κύριος Λευτέρης Καλατζής στον ΑΟ Υμηττού όπου κάνει ο γιός μου ποδόσφαιρο. Όταν πριν ένα μήνα ο Κυριάκος είχε σοβαρή ωτίτιδα και είχε χάσει πολλές προπονήσεις έπαιζε η ομάδα ένα ματς στη Βάρη με τους Ιωνες Παλαιού Φαλήρου που ήταν πρώτοι στον όμιλο (ενώ εμείς είμασταν δεύτεροι που είναι ένα τεράστιο κατόρθωμα καθώς τα παιδιά είναι ένα χρόνο μικρότερα (γεννημένα το 2001-2002 σε ένα πρωτάθλημα κυρίως 2000)). Η μόνη ήττα μέχρι εκείνη τη στιγμή των Ιώνων ήταν στο πρώτο ματς με εμάς και ήταν 3-0. Στο ματς στη Βάρη λοιπόν ο Κυριάκος δεν ήξερε που βρισκόταν. Κάποια στιγμή του λέω του κυρίου Λευτέρη "βγάλτον έξω δεν ξέρει που βρίσκεται". Η απάντηση που πήρα ήταν "Εσεις μην ανακατεύεστε, το παιδί δεν είναι καλά με την αρρώστεια του ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΧΑΣΩ." Τελικά χάσαμε με 1-0 εξαιτίας ενός γκολ που μπήκε στο πρώτο ημίχρονο που δεν έπαιζε ο Κυριάκος. Η αρρώστεια πέρασε, το παιδί βελτιώθηκε και προχτές παίζαμε με το Μοσχάτο όπου είχε στη χρονιά 21 νίκες, μια ήττα και μια ισοπαλία (όπως έλεγαν οι γονείς των παιδιών μετά το ματς). Τελικό αποτέλεσμα: Νίκη με 4-1. Πρώτο ημίχρονο (ο Κυριάκος τέρμα (1-0) δεύτερο ο Ιάσωνας (3-1) καθώς ο κύριος Λευτέρης τους εναλλάσσει στο ποιος ξεκινάει). Ο κύριος Λευτέρης με την ανοχή και την υπομονή του έχει κάνει τα παιδιά να πίνουν νερό στο όνομα του. Στο βίντεο το δεύτερο γκολ στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου με πέναλτι που κέρδισε ο πολύ καλός φίλος του Κυριάκου Γιώργος Μπόκολο και εκτέλεσε ο συμμαθητής και φίλος του Κυριάκου Ρακίπ.
Είμαι σίγουρος ότι όταν ο Κυριάκος μεγαλώσει θα θυμάται πάντα με αγάπη τον κύριο Λευτέρη όπως και τον Γιάννη Διαρεμέ που είχε πέρσι στο πόλο. Δεν μπορώ να πω όμως το ίδιο για άλλους.
Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι σαν γονείς αλλά και σαν έφοροι πολλές φορές έχουμε ξεχάσει το πολύ απλό γεγονός πως ο προπονητής, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες πρέπει πρώτιστα να είναι παιδαγωγός. Στην Ηλιούπολη όπου τα παιδιά μου έκαναν μέχρι πέρσι πόλο ο προπέρσινος προπονητής στους μικρούς (και ταυτόχρονα και στα κορίτσια) όχι μόνο δεν είχε καμία σχέση με την παιδαγωγική αλλά στην προπόνηση του έκανε ότι πιο αντιπαιδαγωγικό μπορούσε να φανταστεί κανείς. Δεν διαφωνώ ότι σαν παλιός παίκτης του πόλο ήξερε περισσότερα για το άθλημα από όσο ήξερα εγώ. Η τακτική του όμως έδιωχνε τα παιδιά με αποτέλεσμα σήμερα οι ακαδημίες στα κορίτσια να είναι πρακτικά ανύπαρκτες. Βέβαια οι περισσότεροι παλιοί πολίστες είναι κομπλεξικοί ιδίως απέναντι στο ποδόσφαιρο αλλά και στο μπάσκετ. Απαιτούν για να φερθούν καλά στα παιδιά να σταματήσουν τα άλλα αθλήματα και να αφοσιωθούν στο πόλο. Με αυτή τη λογική βέβαια τα παιδιά που παραμένουν στο άθλημα είναι ελάχιστα.
Είμαι σίγουρος ότι όταν ο Κυριάκος μεγαλώσει θα θυμάται πάντα με αγάπη τον κύριο Λευτέρη όπως και τον Γιάννη Διαρεμέ που είχε πέρσι στο πόλο. Δεν μπορώ να πω όμως το ίδιο για άλλους.
