Τελικός- ΓΣ

Έχασα βέβαια τη ΓΣ αλλά χάρηκα ιδιαίτερα γιατί το 6ο δημοτικό σχολείο Δάφνης, ενα σχολείο με λίγα παιδιά (η 6η έχει μόνο 24 σε δύο τμήματα ενώ η πέμπτη με το ζόρι καμιά 15αριά) κατάφερε να περάσει στον τελικό του σχολικού πρωταθλήματος μπάσκετ κοριτσιών του δήμου Δάφνης κερδίζοντας στον ημιτελικό με 18-10. Αυριο στις 5 στο Μουρούτσος ο τελικός. Για αυτό το πολυπολιτισμικό σχολείο μια τέτοια επιτυχία ιδίως στα κορίτσια ήταν όχι μόνο απρόβλεπτη αλλά και πολύ σημαντική. Για να καταλάβει κάποιος πόσο απρόβλεπτο ήταν θα πω μόνο ότι σήμερα ο γυμναστής μας είχε μαζί του μόνο μια μπάλα με αποτέλεσμα πρακτικά τα κορίτσια να μην κάνουν προθέρμανση.

Τα τελευταία χρόνια έχω ασχοληθεί πολύ με τον παιδικό αθλητισμό προσπαθώντας να βρω τους κατάλληλους χώρους άθλησης για τα παιδιά μου. Πέρισυ έγραψα την Δέσποινα στο παιδικό του ΑΟ Δάφνης. Ενώ λοιπόν τους είχα ενημερώσει ότι κάποιες ώρες οι προπονήσεις συμπίπτουν με τις ώρες των αγγλικών και η Δέσποινα θα καθυστερεί την πρώτη φορά η προπονήτρια την έδιωξε γιατί είχε αργήσει και το παιδί έφυγε κλαίγοντας. Η προπονήτρια ήταν τυχερή γιατί είχα μάθημα και δεν ήμουν εγώ εκεί γιατί θα είχε γίνει της .... το σιδηρούν κιγκλίδωμα. Προφανώς δεν ξαναπατήσαμε στη Δάφνη. Φέτος λοιπόν γράφτηκε στον Αμύντα όπου προπονήτρια είναι μια κοπέλα (η κυρία Βίκυ) που με το χαμόγελο στο στόμα (δεν ξεχνάμε ότι απευθύνεται σε 11 χρονα παιδιά) προσπάθησε να τους κάνει ομάδα και να τους μάθει μπάσκετ. Έπαιξαν και στο πρωτάθλημα της ΕΣΚΑ και έκαναν και 3 νίκες. Η Δέσποινα δέθηκε με τα κορίτσια και με την ομάδα και σήμερα 8 μήνες μετά και κάμποσα κιλά ελαφρύτερη πηδούσε από τη χαρά της με την πρόκριση στον τελικό. Φέτος επίσης έγραψα τα παιδιά μου στο πόλο της Ηλιούπολης. Εκεί προπονητής στα κορίτσια (μέχρι 17 ετών) είναι ο Νίκος ο Χαλκίτης. Αγαπάει αυτό που κάνει (εξάλλου ειναι το χόμπι του) είναι δίκαιος, είναι φωνακλάς και πιεστικός. Είναι το αντίθετο της κυρίας Βίκυς. Ομως  τα παιδιά τον ακούνε γιατί δεν κάνει διακρίσεις.  Η φιλοσοφία του μου αρέσει πολύ. Έχει σπουδάσει οικονομικά και δουλεύει σε μια πολυεθνική εταιρεία. Είπε λοιπόν στα κορίτσια. Σκοπός μας είναι να φτιαχτεί μια καλή ομάδα στην οποία θα μπορείτε να συμμετέχετε και να αθλείστε ακόμα και μετά το Λύκειο. Αυτή για μένα είναι η σωστή φιλοσοφία του παιδικού αθλητισμού. Δεν συμφωνώ με τον αυτοσκοπό του πρωταθλητισμού. Φέτος είμαι εξαιρετικά ευχαριστημένος και από τις δυο επιλογές μου.

Αυριο λοιπόν μια φούχτα κοριτσάκια από ένα μικρό σχολείο στην άκρη της Δάφνης που μόνο ένα κάνει μπάσκετ σε ομάδα, θα αναμετρηθεί με ένα από τα μεγαλύτερα σχολεία του δήμου. Οτι και να γίνει εμείς είμαστε υπερήφανοι για αυτά τα κορίτσια. Μπράβο τους.

Υ.Γ. Η επιστολή που έστειλα στον κύριο Τσακίρη και στην οποία μου απάντησε πέρα από τον κύριο πρόεδρο και ο κύριος Κιντής (δεν ξερω αν ειναι δημοσιεύσιμη γι αυτό και δεν αναφέρω λεπτομέρειες) είναι αυτή που έχω αναρτήσει στο μπλογκ (η προηγούμενη ανάρτηση). Επιμένω ότι στηρίζω την γενική  προσπάθεια αλλά δεν αποδέχομαι τη λογική απομάκρυνσης του κύρίου Παράσχου. Με ικανοποιεί εν μέρει η απάντηση σε σχέση με την ερώτηση για τον κύριο Αδαμίδη.