Η παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς

Συνηθίζουμε να αποκαλούμε τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές εργαζόμενους. Εγώ προσωπικά διαφωνώ. Και διαφωνώ γιατί δεν μπορώ να φανταστώ εργαζόμενο που να μην έχει το δικαίωμα της παραίτησης.
Δεν γουστάρει π.χ. ο Χ παίκτης να παίζει για τον Χτικιαριακό σαν εργαζόμενος δεν έχει το δικαίωμα να παραιτηθεί και να πάει να δουλέψει στον Ρεζιλιακό αν αυτός του δίνει περισσότερα; Εργαζόμενος χωρίς δικαίωμα παραίτησης μάλλον σε κολήγο θυμίζει ή σε δουλοπάροικο του Μεσαίωνα.

Ο ποδοσφαιριστής δεν έχει αυτό το δικαίωμα. Αλλο πρόβλημα: Θέλει ο εργαζόμενος να συνάψει 10ετή σύμβαση εργασίας με την εταιρεία που θα δουλέψει. Ο ποδοσφαιριστής μπορεί μέχρι 5ετή συμβόλαια. Συνεπώς άλλα δικαιώματα έχει ο κοινός εργαζόμενος και άλλα δικαιώματα έχει ο ποδοσφαιριστής. Αυτό το πρόβλημα μάλιστα είχε μπει στην ατζέντα της συζήτησης ανάμεσα σε ΦΙΦΑ και ΕΕ πριν από μερικά χρόνια, όταν η ΦΙΦΑ ήθελε να κάνει μαγκιές στην ΕΕ. Μια εξομοίωση των δικαιωμάτων των ποδοσφαιριστών με τους κοινούς εργαζόμενους θα τίναζε στον αέρα το όλο ποδοσφαρικό οικοδόμημα.

Προσωπικά βλέπω στον ποδοσφαιριστή να συμπεριφερόμαστε σαν μια εταιρεία παροχής υπηρεσιών. Εγω σαν συγγραφέας με μπλοκάκι μπορώ να υπογράψω συμβόλαιο με έναν εκδοτικό οίκο που να με υποχρεώνει να δουλευω αποκλειστικά γι αυτόν για κάποια χρόνια. Δεν είμαι όμως εργαζόμενος σε αυτόν τον οίκο, είναι απλά ένα συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο εταιρείες.

Αν δούμε τους ποδοσφαιριστές σαν αυτοπασχολούμενους επιχειρηματίες και όχι σαν εργαζόμενους τότε το όλο νομικό πλαίσιο αλλάζει και κατά συνέπεια αλλάζουν και οι πρόνοιες διαφορών συνθηκών όπως αυτή με τις 78 χώρες.

Θεωρώ λοιπόν ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να ισχύσει για τους ποδοσφαιριστές ότι ισχύει για ολους, αν τους θεωρήσουμε εργαζόμενους για όλους τους εργαζόμενους, αν τους θεωρήσουμε αυτοαπσχολούμενους επιτηδευματίες που είναι πιο λογικό για όλους τους αυτοπασχολούμενους επιτηδευματίες.

Ή όπως πιστεύω εγω για την Ελλάδα καιρός είναι να γυρίσουμε στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.