Μόλις γύρισα από ένα γκραν γκινιόλ παιγνίδι για το πρωτάθλημα Μπουρλής των ηλικιών 2001-2000 όπου ο γιός μου υπερασπιζόταν την εστία του Υμηττού. Ματς ανάμεσα σε δυο ομάδες ισόβαθμες στην δεύτερη θέση (καθώς και οι δύο έχουν μια ήττα από την πρωτοπόρο Ηλιούπολη). Καλά αυτός ο όμιλος μάλλον φτιάχτηκε για μένα.
Ο Υμηττός τελικά κέρδισε 3-2 με γκολ στο τελευταίο λεπτό. Το παιγνίδι το χάρηκα. Και αυτό γιατί είδα παιδιά να παίζουν για τη ευχαρίστηση τους και όχι με την προοπτική ότι θα γίνουν μελλοντικοί επαγγελματίες. Το χάρηκα γιατί είδα ότι οι γονείς ήταν ήρεμοι και ήξεραν τις δυνατότητες των παιδιών τους και κάνανε και την πλάκα τους. Το χάρηκα γιατί σε αντίστοιχα παιγνίδια άλλων ομάδων μόνο που δεν δέρνονται οι γονείς στην εξέδρα.
Σημασία σε αυτές (αλλά και στις μεγαλύτερες ηλικίες) έχει η συμμετοχή, η χαρά του παιγνιδιού, μια χαρά που στην τσιμεντούπολη που ζούμε είναι πολύ δύσκολο να ζήσουν τα παιδιά έξω από οργανωμένες ομάδες, με τον τρόπο που το κάναμε εμείς παίζοντας στις αλάνες. Αυτός είναι ο αθλητισμός και αυτή είναι η ιδεολογία του Πανιωνίου.
Τωρα τρώμε ελαφρά και μετα από μια ώρα ξεκούραση φεύγουμε για το ματς Α.Ο. Υμηττού - Αγία Παρασκευή για το πρωτάθλημα ΕΠΣΑ όπου πάλι ο Κυριάκος θα κληθεί πάλι να υπερασπίσει την εστία του Υμηττού.
Δυστυχώς θα είμαι σε λάθος γήπεδο το μεσημέρι. Το ξέρω αλλά προέχει η χαρά του μικρού. Ελπίζω ότι και χωρίς εμένα θα πάρουμε τη νίκη και θα διώξουμε από πάνω μας τη δαμόκλειο σπάθη του υποβιβασμού αλλά και το φάντασμα της πώλησης σε "ξένους" επενδυτές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.