Επιστροφή στο Μέλλον

Το μέλλον που ξημερώνει για τον Πανιώνιο έχει αίσθηση παρελθόντος. Προσωπικά έχω παρακολουθήσει πολλές ΓΣ με το ίδιο θέμα. Αναζήτηση σωτηρίας. Για να πάρω κουράγιο διαβάζω  από το αρχείο μου σήμερα το έντυπο που μας είχε μοιράσει στις 24/6/1999 ο Αχιλλέας Μπέος με τίτλο "Προς τοΔήμο Νεας Σμύρνης: Αίτηση - Προσφορά".

Τις μέρες εκείνες τις ακολούθησε μια επτάχρονη περίοδος με εξόδους στο ΟΥΕΦΑ, καθαρισμό της ομάδας από τα χρέη, αλλά και με τεράστια στίγματα όπως οι φωτιές στα αυτοκίνητα των παικτών ή η επιταγή Ρόμπερτς ή το ματς με τη Δυναμό.

Με το τέλος της διοίκησης Μπέου ήρθε η διοίκηση Τσακίρη. Δυστυχώς το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο. Μόνο ο μεγαλομέτοχος δεν το έβλεπε. Άμεσα το μπάτζετ της ομάδας άρχισε να ξεφεύγει. Οσο υπήρχε ο Γερμανός αυτό δεν φαινόταν πολύ γιατί υπήρχε κάποιος έλεγχος αλλά υπήρχαν και τα επιτυχημένα αποτελέσματα. Οι επιτυχίες αυτές κατέστρεψαν όποια σκέψη για συνετή πορεία και περάσαμε στο υπερβατικό μοντέλο. Ενα μοντέλο με τεράστιο μπάτζετ που απέτυχε εντελώς αγωνιστικά. Οσο και αν ζητάγαμε μια πιο σφικτή πολιτική οι διαχειριστές της ΠΑΕ δεν μας άκουγαν. Ταυτόχρονα με τα τεράστια ανοίγματα έρχονταν και οι αγωνιστικές αποτυχίες. Παίκτες που δεν έπαιξαν σχεδόν καθόλου αγοράστηκαν αντί εκαντοντάδων χιλιάδων ευρώ (Κοιλιάρας, Κούκετς κλπ). Τέσσερα χρόνια ζήσαμε την περίοδο νεοπλουτισμού μας. Θα έλεγε κανείς ότι έχοντας περάσει τόσες οικονομικές δυσχέριες τα τελευταία χρόνια θα φροντίζαμε να προστατέψουμε το κεφάλαιο που αποκτήσαμε. Μάταια όμως.  Ο κύριος Τσακίρης αποδείχτηκε ανίκανος στο να προστατέψει τον ευατό του και την ομάδα από τις σπατάλες που κυριάρχησαν. Δεν αναφέρομαι στον Ρεκόμπα. Αν είχαμε μια σφικτή πολιτική θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε μια υπέρβαση και έναν Ρεκόμπα. Ομως με μια εταιρεία που ήθελε να δώσει 1 εκατομμύριο για το μισό Σαμπόριο και στο τέλος πήρε τον Εκρά αυτά είναι ψιλά γράμματα.   Η αρχή του τέλους όσο και αν δεν το βλέπουν και δεν το αναγνωρίζουν όλοι ήταν η αποπομπή Λίνεν. Ηταν το σημείο όπου η αίσθηση του νεοπλουτισμού μας ξεπέρασε το μέτρο και μας οδήγησε στον γκρεμό. Ο Λίνεν μπορεί να μην είναι Μουρίνιο, να έχει μειονεκτήματα αλλά είχε πλάνο και σε συνεργασία με την τότε διοίκηση όχι μόνο είχε αγωνιστικές επιτυχίες αλλά η ομάδα είχε και καλή απόδοση. Εφερε ξανά τον κόσμο στο γήπεδο. Εναν κόσμο που την επόμενη χρονιά έφτασε τα 2700 διαρκείας. Ισως αυτά τα 2700 διαρκείας νομίζει ότι αγοράζει σήμερα ο Ψωμιάδης. Τότε ξεχάστηκε ότι χτίζουμε αργά αργά και πήγαμε για άλματα, πιστευοντας ότι η οικονομική δυνατότητα του κυρίου Τσακίρη θα μας προστατεύσει. Κάναμε λάθος και το πληρώνουμε σήμερα.

Το τέλος λοιπόν αναμενόμενο. Θα πει κάποιος :"Μα τον Ψωμιάδη; " Η απάντηση είναι απλή: Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο κυκλοφορούν οι ίδιοι και οι ίδιοι παράγοντες. Μπέος (Πανιώνιος, Ηρακλής, Ολυμπιακό Βόλου), Κούγιας (Εχω χάσει το μέτρημα), Γιδόπουλος (ΑΕΚ, Πανιώνιος , ΠΑΟΚ, Νικη Βόλου), Ψωμιάδης (ΑΕΚ, Ακράτητος, Καβάλα, Πανιώνιος). Πόσο μέλι έχει τελικά το επαγγελματικό ποδόσφαιρο φαίνεται από αυτή την ανακύκλωση παραγόντων. Ταυτόχρονα οι παράγοντες με μεγαλύτερη αποδοχή από τον κόσμο τελικά αναγκάζονται να φύγουν: Λάκης Νικολάου (ΑΕΚ), Σπύρου (Αρης), Νικολαϊδης (ΑΕΚ) και τώρα ο Τσακίρης (Πανιώνιος). Είναι λοιπόν η ίδια η φύση του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου με τις μόνιμα ελλειμματικές ομάδες που τροφοδοτεί αυτόν τον κύκλο. Από τη στιγμή που ούτε ο κύριος Τσακίρης προσπάθησε να προστατεύσει τον εαυτό του ούτε και εμείς αυτόν το τέλος ήταν αναμενόμενο. Ταυτόχρονα με τα άλλα προβλήματα οι τυφλωμένοι απο μονομανία φίλαθλοι άρχισαν να βρίζουν τους πάντες και τα πάντα. Η ομάδα έβγαινε 2 χρονιές στο ΟΥΕΦΑ και οι φίλαθλοι στην πρώτη αποτυχία έβριζαν διοίκηση και παίκτες. Κατά τα άλλα μιλούσαν για Πανιώνια Διαφορετικότητα.

Ο κύριος Τσακίρης εξαιτίας της αγάπης του για τον Πανιώνιο αποφάσισε να μπει σε αυτό τον κυκεώνα. Οταν γίνονταν αυτές οι συζητήσεις είχα ακούσει στο γήπεδο ότι ο κύριος Μπέος είχε πει: Ο Τσακίρης θα αποτύχει γιατί ο Πανιώνιος δεν είναι Παράδεισος Αμαρουσίου ούτε η Α Εθνική Ερασιτεχνικό. Ο κύριος Μπέος ξέρει πολύ καλά το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και αν όντως το είπε πέτυχε διάνα. Ο κύριος Τσακίρης κάμποσα εκατομμύρια ελαφρύτερος μετά 4 χρόνια  αποφάσισε να φύγει από τον Πανιώνιο. Ποιος θα έπαιρνε την ΠΑΕ; Η θα ηταν κάποιοι από τους ανακυκλούμενους παράγοντες που κυκλοφορούν από ομάδα σε ομάδα ή κάποιος Πανιώνιος με σημαντική οικονομική επιφάνεια με μηδέν εμπειρία που θα καλείτο να παλέψει με τα θηρία. Τέτοιος όμως ουσιαστικά δεν βρέθηκε. Λογικό ήταν γιατί αν υπήρχε θα εμφανοζόταν τόσα χρόνια που ο κύριος Τσακίρης πρακτικά αναζητάει αγοραστή. Γιατί η ιστορία αυτή σέρνεται πάνω από χρόνο.

Κάπως έτσι καταλήξαμε στην αγορά της ΠΑΕ από τον Ψωμιάδη. Τι γίνεται από εδω και πέρα; Αποκτάμε και μεις μια διοίκηση  που να ταιριάζει στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Φεύγει ο γραφικός που είχε πει ο Μαρινάκης, ο τρελλός που σφράγιζε τις επιταγές της ΑΕΚ (στην χτεσινή ανακοίνωση της ΠΑΕ βλέπω ότι άλλες δυο είναι σφραγισμένες) , ο άνθρωπος που έφερε έναν Ρεκόμπα στον Πανιώνιο. Μαζί του μάλλον φεύγουμε και αρκετοί από μας που κουραστήκαμε στο όνομα μιας Ιδέας που εδώ και χρόνια έχει ανώνυμη εταιρεία που πωλείται και αγοράζεται από τον καθένα.

Θεωρώ ότι ο κύριος Τσακίρης είναι ένα κεφάλαιο για τον Πανιώνιο. Το ξοδέψαμε σχεδόν όλο λάθος αλλά ίσως  χρειαστούμε το υπόλοιπο του στο μέλλον. Οπως χρειαστήκαμε και τον κύριο Τσολακάκη (τον οποίο κάποιοι έβριζαν  ασύστολα   το 92) όπως χρειαστήκαμε τον κύριο Κορκίδη (που πάλι κάποιοι έβριζαν με την υπόθεση Αθανασούλα στο μπάσκετ).