Το παιγνίδι δεν το είδα με προσωπική μου επιλογή. Τελειώσαμε το συνέδριο στην Ερέτρια στις 14.15, μέχρι να μαζέψουμε πήγε 14.45. Θα μπορούσα να έρθω τρέχοντας και νηστικός για να δω το ματς με τα παιδιά μου. Θα το έκανα πριν 4 μήνες, ακόμα και όταν στην αρχή η ομάδα δεν πήγαινε καλά. Τώρα όμως όχι. Τότε έλπιζα σε κάτι καλύτερο. Τώρα αγωνιζόμαστε για να σωθούμε. Αποφάσισα να σταματήσω στο Λύκο, να φάω μαζί με την οικογένεια μου τα παϊδάκια μου και να φτάσω σπίτι μου στις 5.15.
Το να πάω στο γήπεδο είναι ανάμεσα στα άλλα και θέμα ψυχολογίας. Αυτή την εποχή η ποδοσφαιρική ψυχολογία μου είναι στο ναδίρ. Δεν έχω καμία όρεξη να βλέπω μια ομάδα με μεγάλες δυνατότητες να σέρνεται εξ' αιτίας προφανών λαθών που η εξέδρα τα έβλεπε αλλά οι υπεύθυνοι όχι. Το συνέδριο μου έδωσε μια καλή αφορμή για να γλυτώσω το μαρτύριο του αγώνα με τον ΟΣΦΠ.
Σίγουρα πάντως την ψυχολογία μου δεν πρόκειται να την φτιάξει ο προπονητής που είχε η Σοσώ όταν την αποκλείσαμε. Θα την έφτιαχνε αν παίρναμε τον προπονητή που είχαμε εμείς όταν αποκλείσαμε τη Σοσώ. Προσωπικά μου φαίνεται πιο λογικό.
Από τον περσινό προπονητή του Πανθρακικού, πάμε στον προπονητή της Σοσώ, όταν την νικήσαμε... Μέχρι να ανακαλύψει πως είναι ο αγωνιστικός χώρος στους Ζωσιμάδες, θα τρώμε 4 γκολ κι εμείς, ενώ όταν θα καταλάβει πως σφυρίουν οι διαιτητές εναντίον του Πανιωνίου, θα αναρωτιέται τι μάθαινε τόσα χρόνια σαν προπονητική θεωρία.
ΑπάντησηΔιαγραφή